Al meer dan 40 jaar hebben mijn vrouw en ik dezelfde bankrelatie en eigenlijk tot tevredenheid. Er gebeurden natuurlijk wel eens dingen die ons niet goed uitkwamen, maar toch, gemiddeld ging het goed. Wanneer het niet goed ging, dan lag het meestal niet aan onze bank. Bijvoorbeeld, wanneer wij van een vreemde geldautomaat niet het gevraagde bedrag kregen, maar het geld wel werd afgeschreven.

Natuurlijk moet je altijd op zulke momenten bedacht zijn door bijvoorbeeld altijd – druk op de knop – bonnetjes te vragen waar de automaat de transactie beschrijft met bedragen, tijden en alles wat er nog bij hoort om door de politie een proces verbaal te laten maken, wat in Hongarije noodzakelijk is om een klacht in te kunnen dienen. Ondanks dat wij al meer dan 30 jaar in Hongarije verblijven zijn wij nog nooit met een schadepost blijven zitten. Onze bank heeft onze schade, soms vanwege gebrek aan bewijs, altijd met coulance vergoedt.

Geld opnemen was niet altijd zo eenvoudig als dat het opnemen van geld nu is. In de tijd van de Eurocheques (wie herinnert zich die Eurocheques nog?) was het altijd een kunst om er genoeg reserve te hebben. Toen de pinautomaten in Nederlandse winkels dagelijkse kost werden, werd er in Hongarije nog niet over gedacht om met bankpasjes boodschappen te betalen. Pin automaten bij Hongaarse betaalplaatsen zijn zelfs nu nog veel minder “standard procedure” dan vanwege het EU lidmaatschap normaal mag worden gevonden. Chipknips en nog moderner betalingsmethoden zijn een hele stille, zachte toekomst muziek die door mogelijke internationale ontwikkelingen misschien nog wel worden ingehaald ook! Toch hebben wij ook een ervaring opgedaan die voor anderen, voor U, als Nederlanders die in het buitenland wonen, leerzaam kan zijn.
Hoe populair is het tegenwoordig niet om creditcards te bezitten en ergens in het buitenland betalingen te doen via het Internet. Zonder het Internet was het vroeger normaal voor iedereen die “wat” achter de hand had om een creditcard te hebben, voor sommigen was het zelfs een belangrijk statussymbool. De creditcard werd bij betalingen in een kopieerkastje gelegd waar met een carbonpapiertje een afdruk van de kaartgegevens op een bonnetje werd gerold. Daarna kwam de magneetstrip en door het Internet konden de gegevens al snel à la minuut geverifieerd en verwerkt worden. Nu, met de chipkaart, is het ter plekke betalen nog veel geraffineerder geworden. Het Internet betalingsverkeer heeft zo’n enorme ontwikkeling door gemaakt dat veel Internet-leveranciers gebruik maken van incassofirma’s die namens hen de betalingen controleren en fiatteren. Juist bij die firma’s en de hysterische angst voor slechte bedoelingen, zitten de moderne problemen.

Veel van de lezers van dit artikel zijn Nederlandstaligen in ’n buitenland. Veel van U hebben nog altijd een Nederlandse bankrekening. Veel van U hebben familie in Nederland die uw bankrekening in de gaten houden, of er een machtiging voor hebben. Misschien hebt U wel een zogenaamde “en/of” rekening met uw partner die niet met u in het buitenland woont en misschien staat U wel vanwege uw bezigheden in het buitenland in het buitenland ingeschreven. Wanneer U, net zoals wij, tot één van deze categorieën behoort, let dan op.

Het is ons al verschillende keren overkomen dat onze creditcard bij Internet betalingen – ondanks een voldoende gezonde financiële status van onze bankrekening – niet werd geaccepteerd en nu weten we ook waarom niet. Dat is een gevolg van veiligheidscontroles want, hoe kan iemand met een adres in het ene land geregistreerd staan en daar ook een bankrelatie hebben, terwijl hij een buitenlands rekening- (is woonadres) heeft en dat zelfs afleveradres hanteert? Dat riekt voor bancaire hysterici op zijn minst naar een mogelijke zwendelaar van wie betalingen niet kunnen worden geaccepteerd.

Voor de bankafschriften, andere bankpost en betalingen in Nederland, hadden wij heel lang geleden een machtiging achter gelaten bij een familielid. Toen, toen alles nog niet zo geraffineerd leek en normaal gedrag gewoon was, was dat heel erg praktisch. Hij haalde bijvoorbeeld onze nieuwe Eurocheques bij de bank wanneer ze beschikbaar kwamen en stuurde ze bijtijds door. Door de machtiging en een postadres bij de gemachtigde bespaarden wij internationale postkosten voor de bank en misschien wel voor onszelf ook. Nu is alles anders. Door het Internetbankieren, het emaillen, de acceptatie van buitenlandse adressen van rekeninghouders door de banken en het geschikte bankpakket is het afgeven van machtigingen niet meer nodig. Wij hebben het adres van onze bankrekening verhuisd naar ons Hongaarse adres en wanneer wij in de toekomst nog weer eens met de creditcard betalen, dan klopt bij verificatie het creditcard adres met met het adres waarnaar gefactureerd wordt.

Voor “en/of” rekeninghouders met één rekening en partners op twee (of meer?) verschillende plaatsen werkt deze mogelijkheid niet, want dan zou of de één, of de ander, “niet meer betrouwbaar zijn”.